En we gingen. En masse. Poppetjes kijken. Want de Parade is om te paraderen, niet om te zitten op houten theaterbankjes. Kijk ons eens helemaal-onszelf-zijn. Hoe nonchalant en relaxed.

We komen op de eerste plaats om te stralen in onze weloverwogen parade-outfit. Voor vrouwen: iets met bloemenpatroon (schuldig) Voor mannen: iets met teenslippers en bandjes om de pols. We zijn daar om gezien te worden en om net even iets luider dan normaal te roepen: ‘Hé, jij ook hier!’. Laat Amsterdam potverdrie duidelijk zijn dat we mensen kennen.

De parade is een vleesgeworden facebookpagina: we observeren mooie mensen op gepaste afstand. We ‘liken’. Of niet. Niemand kijkt elkaar aan in gesprekken, want de omgeving moet in de gaten gehouden worden. Schichtige ogen schieten heen en weer terwijl we ja-knikken op het verhaal van onze gesprekspartners.

En ik? Ik deed mee met de facebookpoppetjes. Ik bekeek, observeerde, flirtte met een gevatte opmerking en klikte weer door. Ik deed het allemaal. Ik schaam me, maar ik bezweek onder de collectieve druk van het hyper-bewustzijn van de paradegangers. Misschien heb ik het verdrongen, maar ik heb ook vast kekke rode laarsjes ‘geliked’ van een meisje die ik via het nichtje van mijn collega ken. Of kende ik haar van het cafe Louter waar ik met haar zus heb gewerkt? Een van de twee.

Hoe dan ook, terwijl ik met schichtige ogen en bloemenjurk over de parade liep, kwam er een jongen naar mij en mijn vriendin Puck toegelopen. Hij ging voor ons staan en zei: ‘The moment I saw you, I knew it: I want to be facebookfriends with those girls.’ ‘Romantisch’, zei ik. Stilte. ‘I’m from New York and I’m in Amsterdam for the first time. You?’ Wij uitleggen hoe ongelooflijk Amsterdams we zijn. We komen beide uit een gat in de klei, maar dat gingen we niet vertellen.

‘So, do you want to be facebookfriends with me?’, vroeg de New Yorker na twee minuten … ‘Puck?’ … Like a Hocky puck? … ‘Walsh?’ … ‘With a h?’ … ‘O, without. Ok’ … ‘Well, have fun on the parade’ … ‘I see you on facebook’.

Een golf van nostalgie overmande toen hij wegliep. Ik verlangde direct naar de tijd dat mannen met slechte openingszinnen begonnen als ‘Wat een mooie ogen heb je’. Die tijd heb ik nog meegemaakt en zo oud ben ik niet. Ik droop af van de real life facebook cq parade en ging naar huis. Ik zette mijn laptop aan, maar klapte hem meteen weer dicht.